Hallo, Ik ben bijna 59 jaar en kan mezelf niet herinneren een dag zonder pijn. Mijn darmen werkten vanaf de geboorte niet goed, veel verstopping. We liepen stad en land af, waaronder darmonderzoeken, maar er werd nooit iets gevonden. Dat leverde bij veel mensen "de blik" op, naar mij toe. Kreeg toen ik 23 was een maagzweer en mocht in het ziekenhuis 2 maanden niet bewegen. Eruit gekomen woog ik nog 45 kilo en mijn stofwisseling was 0,0. Ik had altijd wel ergens pijn, wat naarmate ik ouder wordt steeds erger wordt. Ik woog nooit zwaar, maar naarmate de pijn steeds erger werd ging ik steeds minder bewegen. Wanneer ik aan de huisarts aangaf dat bepaalde oefeningen met kniebuigingen erge pijn gaven, moest ik die oefeningen maar laten. Toen ik aangaf aan mijn huidige huisarts, dat mijn haar voor de helft was uitgevallen, vertelde zij mij dat er best heel mooie kale mensen zijn.... Een paar jaar geleden werd de pijn overal zo erg dat ik besloot maar weer eens op zoek te gaan wat het dan eventueel kon zijn geworden, want een leven vol verstopping en laxeermidddelen kon toch misschien wel schade aan mijn darmen geven. Darm- en bloedonderzoek waren goed. MDL specialist: "Tja, ze (mijn darmen) doen het gewoon niet". Zo, "opgelost" dus. Ik opperde woorheen aan verschillende huisartsen dat het misschien wel eens een vorm van reuma kon zijn, maar geen een wilde mij naar een reumatholoog sturen. Mijn huidige huisarts keek mij de laatste keer dat ik er was aan, alsof ik komedie maakte, toen ik aangaf dat de pijn onder mijn voeten en onder mijn enkels haast niet meer te pruimen was. Ik moest maar steunzolen gaan halen, en ze sommeerde mij veel te wandelen, af te vallen, en er 2 jaar voor uit te trekken. Dan zag ze mij wel weer eens terug. Ik kwam s' morgens haast niet meer uit mijn bed, maar ging toch elke dag proberen een uur te wandelen op mijn nieuwe steunzolen en voorzichtig de yoga weer op te pakken, wat ik al vanaf mijn 20e deed en bijna niet meer kon. Na een half jaar was de pijn in mijn onderrug nog erger, ik viel geen ons af, en de zolen hielpen ook niet. Ik besloot niet meer door te emmeren en ging weer naar mijn vriendin de huisarts. Ik vroeg naar een reumatholoog, maar dat ging hem niet worden want in mijn bloed was niets te vinden wat dat betreft. Ik moest maar eens naar een revalidatiearts. Samen met mijn man zagen we al gebeuren dat ik in een of ander traject werd gestopt zodat ik dan van de straat was. Toen ik na veel geraffineerde vragen van de revalidatiearts - die stiekem refereerde naar onze relatie of die wel goed was - mijn vingers aan hem liet zien, begon hij wel een beetje te twijfelen en stuurde mij toch maar door naar een reumathologe. We zouden dan nog wel eens een belafspaak maken. Nooit meer gesproken.
De reumathologe was verbaasd dat mijn huisarts niet wat meer haar best had gedaan, want alle kenmerken die ik aangaf duidde duidelijk op "weke delen reuma". Ik moest 24 uur urine sparen, want via het bleod is dit niet te constateren, en daaruit bleek dat dit het was, fybromyalgie. Ze zag ook wat rare plekken op mijn huid en raadde een dermatholoog aan. Maar ik had even een richtlijn nu. Niet dat ik er veel aan had, want het enige wat ze kon bieden was anti-depressiva en pijnstillers. Ik besloot dus dat zij die zelf op mocht eten en ik ging op zoek, omdat ik nu een beetje bevestiging had in welke richting ik kon zoeken. Ik ging na de huisarts die vroeg "welk etiket er dan wel op "mijn ziekte" was geplakt. Want die specialisten denken ook altijd dat ze alles weten, zo vond zij .... Ze had trouwens ook nog nooit gehoord van de 24 uurs test, en vond het allemaal maar onzin. Na veel gesoebad moest ik dan maar een afspraak maken bij de dermatholoog, en zij zou dan de verwijsbrief doorfaxen. Toen ik daar in het ziekenhuis kwam, was er geen verwijsbrief, waardoor ik 2 uur mocht wachten totdat de klus door de huisarts eindelijk geklaard was. De dermatholoog concludeerde dat ik geen psoriasis heb, want dat zou bij reuma kunnen passen, maar er waren wel een aantal verdachte plekken. De plekken die mijn huisarts niet verdacht vond. De dermatholoog sprong in het rond met zijn in de stikstof gedrenkte wattenstaaf, en brandde spontaan in het rond. Ik ging daarna zoeken naar verschilende vormen van reuma en las erover, en ook over jicht. Ik kwam weer terug bij de zure lucht van mijn urine en zweet, wat volgens de huisarts ook niet belangrijk was, en begon te begrijpen dat dit dus juist WEL heel belangrijk is. Ik kwam bij Alkalife terecht en zag dat velen mij zijn voorgegaan in zo'n soortgelijk traject van onbegrip en onwetendheid. Ik bestelde de ph-strips en ook maar meteen maar de druppels want ik wist al waar de bui hing. Ik denk dat wanneer het kleuren schema 'tje wat erbij zat, nog lager dan 4.5 kon gaan, ik dat met gemak kon halen. Ik was dus zuur, en niet zo'n beetje ook. In mijn omgeving was hierna dus iedereen de klos om over de ph- strips te gaan plassen, en ook dat leverde succes op. Maar de een wil er iets aan doen, en de ander niet. Door de pijn in mijn rug kwam ik ook terecht op internet bij een spier, de illio psoas genaamd, die door de meeste sportartsen en fysio's wordt genegeerd. Daar onder bij het schaambeen en bij de liezen zaten ernorme knobbels, wat volgens mij ook weer met zuurophopingen te maken heeft. Maar ik ben natuurlijk geen arts. Hierdoor ben ik verder mijn lichaam gaan verkennen bij alle plekken die zo zeurende pijn geven. Ik wist niet waar ik moest beginnen zoveel plekken! Overal in mijn buik, onder de ribben, aan de zijkant van de taille, op mijn armen, echt overal zitten ze. Door middel van voorzichtig met wat ronddraaiende bewegingen en strijken, worden naar verloop van tijd de bobbels minder dik, en eindigen dan als harde erwtjes. En dan wordt het link, want dat is scherp en dat doet dan weer extra pijn. Maar uiteindelijk, krijg je ze wel weg. En dan ligt er al weer een andere bobbel achter te wachten. Soms is dat wel frustrerend om toch gewoon door te zetten. Maar ik ga ervan uit dat met behulp van de Alka-druppels en gedestilleerd water, ik er wel beter van ga worden. Dit is iets van al heeeeel lang, dus ook niet in 1 dag weg te krijgen denk ik. Voorlopig ga ik door en hoop er maar het beste van. Ik hoop dat Alkalife de mensen ervan kan doordringen dat het echt heel belangrijk is om te ontzuren. Het is een heel verhaal, en maar een fragment van alle ellende die ik heb doorgemaakt en nog doormaak. Dat wil ik anderen besparen. Dus doe er wat aan voor dat het te ver heen is!